Αυτή είναι μια Siata του 1954, με δίλιτρο 8V,
ένα θεσπέσιο δείγμα της κουλτούρας των Ιταλών μηχανικών.
Πανέμορφο. Και εύηχο.
Έχει οχτώ κυλίνδρους, αλλά μόνο 2.000 κυβικά.
Μια μηχανή γίγαντας νάνος.
Εκατομμύρια υπέροχες λεπτομέρειες.
Δυστυχώς, σε ποιότητα κατασκευής θυμίζει τα πατατάκια.
Φτιάχτηκαν μόνο 11.
Στα εφτά λειτουργούν και τα φλας.
Στα έξι.
Γουόλτερ…
ΙΔΙΟΚΤΗΤΗΣ SIATΑ
σου χάλασα το φλας
και τους υαλοκαθαριστήρες.
Με μια τόσο ωραία ιταλική σπορ αντίκα,
καμιά φορά φτάνεις εκεί που θες, καμιά φορά όχι.
Μην εκνευρίζεστε.
Είναι για όποιον θέλει καθαρό αέρα
και να περπατά μεγάλες αποστάσεις.
Δεν είναι για να πηγαίνεις στα χαζοραντεβού,
είναι για να ζεις έντεχνα και κομψά.
Και για να μένεις στον δρόμο με στιλ.
Έχεις πει αυτό με το αμάξι που χαλάει;
Ναι.
Ο έξοχος σημερινός γκεστ
είναι ένας από τους θρύλους όλων των εποχών, ο κ. Στιβ Μάρτιν.
Έχει κάνει απ' όλα: ταινίες, βιβλία, θέατρο.
Αλλά στο σταντ απ τη δεκαετία του '70 έφερε πολιτισμικό σοκ.
Όχι! Έπαθα "χαρούμενα πόδια"!
Ο Στιβ εκτιμά την τέχνη,
γι' αυτό του επέλεξα ένα τέτοιο ιταλικό κομψοτέχνημα.
- Εμπρός; - Γεια, Στιβ. Ο Τζέρι.
Έλα, Τζέρι. Τι κάνεις;
Μια χαρά. Ωραία μέρα σήμερα.
Υπέροχη. Μακάρι να 'χα κάτι να κάνω.
Μα δέχτηκες να έρθεις στην εκπομπή μου.
Μόνο ένα ζητάω. Δε θέλω κάμερες, να…
Όχι, ούτε μικρόφωνα. Θα κάνουμε την εκπομπή μεταξύ μας.
Τέλεια. Ανυπομονώ.
Είμαι ο Τζέρι Σάινφελντ. Bλέπετε το Κωμικοί Πάνε για Καφέ με το Αυτοκίνητο.
- Καλά φαίνεσαι. - Παρομοίως.
- Ναι. - Χαίρομαι που σε βλέπω.
Πω πω. Τι αμάξι!
Είναι όμορφο.
- Φοράς εκείνα τα παπούτσια. - Αυτά κοίτα!
Αυτά και το αμάξι κάνουν τον άντρα.
- Έχει και ρεζέρβα πίσω. - Ναι.
Τι σημαίνει που έχει και πυροσβεστήρα;
Αυτό που νομίζεις.
Αν κλείσω το παράθυρο;
Δε νομίζω να έχει παράθυρο.
Μ' άρεσε το βιβλίο Born Standing Up.
Ξέρεις τι έκανα όταν άρχισα να το γράφω;
Είπα "Θα πω μόνο την αλήθεια, πώς βγάζει καθένας τα νούμερά του".
Τη διαδικασία αγαπώ κι εγώ.
Κάνω την εκπομπή από αγάπη για τους κωμικούς.
Κι εγώ τους αγαπώ.
Μάλιστα, στο Ρωξάννη,
- προσλάβαμε πολλούς… - Σωστά!
Και στην παρέα
λέγαμε ό,τι χειρότερο ζήσαμε στα σταντ απ.
Κάποτε, στο ξεκίνημά μου, έπαιξα σ' ένα κλαμπ, το Ice House.
Στη μέση του 25λεπτου σόου μου
συνειδητοποίησα ότι δεν είχα κάνει κανέναν να γελάσει έστω μία φορά.
Και λέω "Δε σπάω το ρεκόρ;"
- Σε όλο το 25λεπτο; - Το τερμάτισα!
Ξέρω έναν που έφυγε με ελικόπτερο από κρουαζιερόπλοιο.
Τόσο πολύ δεν άρεσε εκεί.
Τόσο χάλια ήταν στη σκηνή;
Δεν περίμεναν καν να φτάσουν σε λιμάνι!
Κάλεσαν ελικόπτερο.
Κάποιος μάς ξεπέρασε!
Είχε παράσταση στις 5:00 μ.μ. στο ξενοδοχείο Χάιατ στη Βοστόνη.
Στο αίθριο.
Κακό από την αρχή.
Κι είχε μεγάλη τζαμαρία, με θέα στον κόλπο και σε μια προκυμαία.
Και την προηγούμενη μέρα κάποιος είχε αυτοκτονήσει,
κύλησε ως τη θάλασσα μ' ένα αμαξίδιο.
Και, στη μέση της παράστασης, ένας γερανός
βούτηξε στο νερό κι έβγαλε…
Οπότε πίσω του, ενώ κάνει κωμωδία,
ο γερανός σηκώνει έναν νεκρό σε αμαξίδιο.
Ναι.
Ύστερ' από αυτό, γυρίζεις στο δωμάτιό σου
και σκέφτεσαι "Τουλάχιστον, δεν ήμουν εγώ στο αμαξίδιο".
"Σε αυτό πήγα καλά, ναι".
Ωραία κουβέντα θα κάνουμε.
Μίλα με τη φωνή της σκηνής σήμερα.
Ναι. Καιρό έχω να φωνάξω έτσι.
Αν πήρατε τον δίσκο μου κι ήρθατε εδώ
για ν' ακούσετε τα ίδια και δεν τα έπαιξα,
ε, τότε… συγγνώμη!
Το αστείο στη δική σου κωμωδία
είναι ότι θα μπορούσες να τη βάλεις σε διάφορες δεκαετίες
και θα φαινόταν πάντα πολύ φρέσκια.
Αν εμφανιζόσουν τώρα στα 26 σου,
στα λευκά, θα λέγανε όλοι "Πρέπει να τον δεις!"
Μάλλον χάλια θα ήμουν.
- Λες; - Ναι.
Η κωμωδία που έκανα σχετιζόταν στενά με την εποχή εκείνη,
του Βιετνάμ.
Κι ένας σκοπός μου ήταν να είμαι παράλογος σε μια πολύ σοβαρή εποχή.
Και το έβλεπα ότι η εποχή εκείνη τελείωνε. Το ένιωθα.
Τώρα υπάρχουν πολλοί κωμικοί. Πολλοί αστείοι άνθρωποι.
Στην 40ή επέτειο του SNL
ήρθαν πολλές γενιές κωμικών.
Ναι.
Και τα βρήκαν όλοι μεταξύ τους.
Η νέα γενιά, οι γηραιότεροι.
Όλοι ένα ήμαστε, έτσι ένιωθα.
Η κωμωδία δεν πολυαλλάζει, νομίζω.
Είναι σαν να είσαι μπόξερ, ας πούμε. Ξέρεις…
Η κωμωδία αλλάζει, αλλά η εμπειρία μένει ίδια.
Κάποια στιγμή, πριν κάνω μεγάλη επιτυχία,
οι περισσότεροι δε με είχαν δει.
Τότε ήμουν πιο αστείος από κάθε άλλη φορά!
Τότε που κάνεις κάτι και τους ξαφνιάζεις,
αλλά νιώθεις και βαθιά στην καρδιά σου αληθινά αστείος.
Είναι ο τέλειος συνδυασμός, το υλικό
και η αίσθηση ελευθερίας, η άνεση.
Θυμάμαι νύχτες που σχεδόν σταματούσα…
και κοιτούσα το κοινό έτσι.
Και το βρίσκαμε όλοι αστείο.
Πρώτος έβγαινε ο Στιβ Γκούντμαν, εξαιρετικός.
Έπαιζε κιθάρα πολύ δυνατά, σκληρά,
και συνήθως έσπαγε μια χορδή.
Αυτό δε γίνεται σκόπιμα, μόνο κατά λάθος.
Αλλά γινόταν σχεδόν συνέχεια.
Και μπορούσε να συνεχίζει το τραγούδι,
ενώ άλλαζε τη χορδή, καθώς έπαιζε.
Έπαιζε…
Με τη χορδή… Κι ο κόσμος παραληρούσε.
Και μετά ένιωσες ότι σε παρεξήγησαν.
Πίστεψέ με… μου άρεσε πολύ.
Με ξετρέλανε η επιτυχία.
Έλεγα "Αυτό που συμβαίνει είναι απίστευτο!"
Και το χαιρόμουν να χορογραφώ το υλικό.
Αλλά μετά, ξέρεις… τι να λέμε.
Τώρα σου κάνω κομπλιμάν εγώ.
Άλλοι κωμικοί βασικά δουλεύουν σκληρά.
Εσύ έχεις κάτι χαλαρό, προχωράς αργά
ώσπου βγάζεις τη φονική ατάκα ή τη σκέψη…
- Ευχαριστώ πολύ. - Ειλικρινά το λέω.
Αλλά καταλαβαίνεις, βέβαια,
- ότι είναι όλο "θέατρο". - Ναι.
Σε χάλια μέρος πάρκαρε.
Σίγουρα πήγαινε κάπου αλλού.
Ναι.
Νομίζω ότι το πιο εκπληκτικό σε σένα
είναι ότι τα νούμερά σου βασίζονταν σ' ένα βουνό αυτοπεποίθησης.
Γιατί είμαι ασυγκράτητος και τρελός!
"ΖΩΝΤΑΝΑ ΑΠΟ ΤΟ ΑΜΦΙΘΕΑΤΡΟ UNIVERSAL" 1979
Δεν υπάρχει τίποτα δυσκολότερο από το να παίζεις με τόση αυτοπεποίθηση.
Στο ξεκίνημά μου αποφάσισα να υποδύομαι ότι έχω αυτοπεποίθηση,
γιατί θεωρούσα σημαντικό να διαισθάνονται ότι το πίστευα.
Αν είχα το ελάχιστο τρακ για κάτι,
θα το μυρίζονταν και θα γίνονταν κριτές.
Αλλά αν είχα σιγουριά, θα ήταν σαν να έλεγα "Δε με νοιάζει τι λέτε".
Και πέτυχε. Το "Δε με νοιάζει".
Αλλά και ως ψέμα, δε διαφέρει από το να έχεις αληθινή σιγουριά.
Να άλλος ένας που βρήκε ωραίο πάρκινγκ.
- Είδες η Νέα Υόρκη; - Ναι.
Το βλέπεις και λες "Καλή θέση, παρκάρω".
Θα πιω λίγο νερό.
Δε χρειάζεται να το ανακοινώνεις.
Αυτό που έχεις και σαγηνεύει τους περισσότερους κωμικούς
πέρα από το πόσο μέγας είσαι,
και δεν το λέω αυτό τυπικά, ως…
- Παρουσιαστής εκπομπής; - Ναι, ακριβώς.
- είναι το πώς σταμάτησες. - Να σου πω κάτι;
Δεν είχα επιλογή.
Είχε ξεφύγει τελείως το πράγμα.
Ναι, έπρεπε να το κόψω,
γιατί ήταν και κάτι που μπορούσε να κουράσει το κοινό πολύ γρήγορα.
Αφροδίσιο νόσημα.
Αν το δείτε σε λεκάνη τουαλέτας, μην καθίσετε.
Αλλά πάλι θα σκεφτόσουν
"Μπορώ να ξαναγίνω κωμικός κάποια μέρα".
Δεν ήθελα. Είχα… κατά βάση… κατάθλιψη.
- Δεν μπορούσα να κάνω τα παλιά. - Όχι.
Δεν μπορούσα τα καινούρια… Δεν…
Γιατί όχι τα καινούρια;
Γιατί μου πήρε δέκα χρόνια να ετοιμάσω τα παλιά.
Μάλιστα.
Πολλοί δεν ξέρουν πόσο δύσκολα κατεβάζεις ιδέες.
Πολύ δύσκολο.
Έκανα πρόσφατα ένα αστείο, λέγοντας
"Αλήθεια, πρόσφατα έγινα 70".
Χειροκροτούν. Λέω
"Επίσης, πρόσφατα έγινα 1,75".
Εγώ, αν μου επιτρέπεις, θα το άλλαζα σε "Μπήκα, είμαι 1,75".
Ίσως πρέπει να λέω "Πρόσφατα έχασα 5 κιλά…
και κόντυνα, έγινα 1,75".
Δεν ξέρω.
Ωραία είναι εδώ έξω.
Φαίνεται ότι χτίζουν κι άλλη γέφυρα δίπλα μας.
Μπα, μάλλον βγάζουν αυτόχειρες.
Ξέρεις τι μου φαίνεται πολύ αστείο σ' εκείνη την αυτοκτονία;
- Λυπάμαι τους οικείους… - Δεν είναι αστείο.
αλλά ο τύπος στο αμαξίδιο θα είπε "Δεν πάνε στο διάολο όλα!"
Έχεις μια μηχανή αυτοκτονίας. Κάθεσαι πάνω της.
Αλλά εδώ δε βλέπω πώς μπορείς να πέσεις με αμαξίδιο από γέφυρα,
αφού έχει παραπέτο.
Ακούγεται περίεργα;
- Λυπάμαι. - Ας μείναμε από βενζίνη.
Τζέρι, το ξέρω ότι το κάνεις γι' αστείο.
Θα βρούμε κι εμείς τέτοιο πάρκινγκ.
Νομίζω ο Τζορτζ Κάρλιν είχε ένα νούμερο με αμάξι που μένει.
"Σε ικετεύω… μη βάζεις μπρος!"
- Κάπως έτσι. - Ο Κλάιν.
- Ο Ρόμπερτ Κλάιν. - "Μη με βάζεις μπροστά".
"Μη δοκιμάσεις καν".
Τι να σκέφτεται αυτή εκεί;
"Σίγουρα αυτοί δεν είναι ο Στιβ Μάρτιν κι ο Τζέρι Σάινφελντ,
αλλά η ομοιότητα είναι απίστευτη".
Παλιά παίζαμε πόκερ
εγώ, ο Νιλ Σάιμον, ο Τζόνι Κάρσον, ο Καρλ Ράινερ,
και μια νύχτα ήρθε ο Μπάρι Ντίλερ κι είπε…
Στο Λος Άντζελες.
"Πάμε όλοι με αεροπλάνο στο Βέγκας για πόκερ".
Και πήγαμε.
Μετά εγώ κι ο Τζόνι Κάρσον αποφασίσαμε να γυρίσουμε πίσω νωρίτερα.
Κι ήμαστε σ' ένα ταξί, καθόμαστε μαζί πίσω.
Και σίγουρα στα διπλανά αυτοκίνητα
νόμιζαν ότι ήμαστε σωσίες που πηγαίναμε για δουλειά.
- Εδώ τελειώνει ο φράχτης. - ΟΚ.
Ναι, αλλά είμαι κοτσονάτος.
Μικρός, το μόνο που ήθελα ήταν να είμαι ξέγνοιαστος.
- Σοβαρά; - Ναι.
Το άκρο αντίθετο του χαρακτήρα μου.
Αυτό το πρόσωπο έπλασες και υποδυόσουν στη σκηνή.
Εντάξει!
Δεν έχει πλάκα. Κάποτε "έφαγα" ένα ποτήρι κρασί.
Λέει "Για δες, είναι αστείο;"
Ένα θα πω: Είναι ζωή που έχει πολλή πλάκα.
- "Για δες, είναι αστείο;" - Έτσι.
Ευχάριστη κωμόπολη αυτή.
Ναι. Γι' αυτό τη λένε έτσι.
ΩΡΑΙΟΥΠΟΛΗ
Γεια σου, μεγάλε!
Πλάκα είχε αυτό.
Αστείος ο τύπος.
Εγώ διαφωνώ με την έννοια "κωμική ιδιοφυΐα".
Αυτό λέω, διαφωνώ.
- Τι νόημα έχει; - Ναι.
"Επιστήμονας-ιδιοφυΐα" καταλαβαίνεις τι σημαίνει.
- Ανακάλυψε κάτι σημαντικό. - Ναι.
Υπάρχουν σημαντικά αστεία;
"Εκείνο το αστείο θεωρήθηκε αργότερα τόσο σημαντικό, που έκτοτε…"
"Άλλαξε ο κόσμος".
LANCIA APPIA ZAGATO του 1960
FORD MUSTANG ΚΑΜΠΡΙΟ ΤΟΥ 1966
DE TOMASO LONGCHAMP ΤΟΥ 1974
Τζέρι, θέλεις… Γεια. Βασικά αυτό πήγαινα να πάρω. Βασικά αυτό πήγαινα να πάρω.
Θες κούκι;
Αυτό το σημείο μ' αρέσει.
Δε σ' έχει δει κανείς να μιλάς με σερβιτόρα στην αληθινή ζωή.
- Δεν έχω μιλήσει. - Δεν τρώτε έξω;
Το σάντουιτς αβγοσαλάτα;
Θέλω πολύ να σε δω να τα βγάζεις πέρα μ' ένα σάντουιτς αβγοσαλάτα.
Το ροντέο των μεσημεριανών!
"Θα μείνει καβάλα για 7'';"
Εντάξει, το θέλω με ψωμί ολικής.
Θυμάσαι που έλεγα για την εκπληκτική σιγουριά σου;
- Πω πω! - Πω πω!
Ευχαριστούμε. Και λίγες χαρτοπετσέτες.
Πρόσεξε τώρα.
Θεέ μου.
Ξόδεψα… Σοβαρά μιλάς;
- Θ' αρχίσεις το δικό μου; - Θα φάω κι αυτό.
Χωρίς "Επιτρέπεται;"
Δουλεύεις συχνά;
Τρία Σ-Κ τον μήνα είναι η ρουτίνα μου.
Τρία Σ-Κ τον μήνα;
Δεν μπορώ να είμαι σε φόρμα, χωρίς…
Ναι, φυσικά. Ξέρω.
Εγώ ένα ρεπό αν έπαιρνα, σκούριαζα λιγάκι.
Στο Tonight Show φρόντιζα να δουλεύω την παραμονή.
Πάντα ρωτώ τους κωμικούς που πρωτογνωρίζω "Με ποια ατάκα ξεκινάς;"
Έχω μεγάλη περιέργεια για την εισαγωγή.
Και πάντα με απογοητεύει το "Πώς τα πάμε απόψε;"
Ή "Τι κάνετε;"
Πώς να πουν 3.000 άτομα "Καλά, εσύ;"
Παλιά ανέλυα ένα αστείο κι έλεγα,
"Στην πραγματικότητα, η τελική αστεία ατάκα ήταν το 'Γ…'"
Αυτή έβγαζε το γέλιο.
Ή το "Μ… ηλίθιε!" Ή κάτι τέτοιο. Η αληθινή αστεία ατάκα.
- Εγώ τώρα ανοίγω αλλιώς. - Μάλιστα.
Λέω "Γεια σας, εδώ στο Μπερβάρντ". Φωνάζουν "Ναι!"
Λέω "Είστε καλό κοινό.
Γιατί είπα την ατάκα αυτή στο Σικάγο κι έπεσε μούγκα".
Αλλά μήπως να το κάνω
"Είπα την ατάκα ' Γεια σας, εδώ στο Μπερβάρντ' στο Σικάγο";
Ή βγάζει αστείο και χωρίς;
Αν μπορείς χωρίς, καλύτερα.
Στις παραστάσεις έλεγα "Τέλεια".
Γιατί έβγαζα λεφτά μόνο από τα εισιτήρια.
Έτσι πληρωνόμουν, από τα εισιτήρια.
Μ' αρέσει η ιδέα να κερδίζεις το ψωμί σου.
Χωρίς διαφήμιση και τέτοια.
Μ' αρέσει η καθαρότητα αυτή.
Γιατί σ' αρέσει;
Σου δείχνει ακριβώς πόσο αρέσει αυτό που κάνεις.
Σου δείχνει στ' αλήθεια πώς το ακούει το κοινό,
κι όλες αυτές οι στιγμές εντυπώνονται στον νου σου και λες
"Να πώς πρέπει να το δομήσω αυτό.
Δε θέλει αυτή τη δομή, θέλει άλλη".
Και αυτό μπορείς να το δεις μόνο…
- Ναι. - στην πράξη.
Όχι στη σκέψη σου.
Όποτε κάνω ταινία,
ξέρω ότι θα βρω πέντε αστεία στο πλατό, εκτός σεναρίου.
Μπορεί να είναι έτσι, τέτοια αστεία.
Ή το αστείο που κάνεις "Κάτσε, μήπως να…"
Αρκετές ιδέες δε βγαίνουν αλλιώς.
Συγχώρεσέ με που με σαγηνεύει η ζωή σου τη δεκαετία του '70,
αλλά σου λείπει ποτέ εκείνος ο απίστευτος ήχος;
Θυμάμαι πότε πρωτοέγινε.
Είχα βγάλει έναν δίσκο, έπαιζα σε χώρους με 2.000 άτομα.
Είχα να βγω στο SNL εκείνο το Σάββατο.
Εντάξει. Σοβαρά, χαίρομαι που είμ' εδώ…
Βασικά, είναι ωραία που είμαι… εδώ.
Τη Δευτέρα είχα μια εμφάνιση, νομίζω στη Λουιζιάνα.
Και λέω στον διοργανωτή "Πόσον κόσμο έχει έξω;"
Λέει "7.000". Λέω "Τι;"
Λέει "7.000".
Και λέω "7.000;"
Οπότε βγήκα, και κυριολεκτικά με χτύπησε ο ήχος.
- Τρόμαξα κάπως για μια στιγμή. - Μάλιστα.
Και μετά μου πέρασε. Το έλεγχα εγώ.
Για εισαγωγή, όταν έπαιζα σε μεγάλα στάδια,
έκανα το τρικ με τη μαγική δεκάρα.
Έτσι "άνοιγα".
Ναι, μια φορά στη σκηνή, τη δεκαετία του '70,
είχα πολύ άγχος, μ' έπιασε η καρδιά μου.
- Πάνω στη σκηνή. - Πω πω.
Κι είχε 43 βαθμούς εκεί μέσα, καλοκαίρι,
σ' έναν χώρο σαν γυμναστήριο, τίγκα.
Μ' έπιασε η καρδιά μου και πήγα στο νοσοκομείο.
Κι ήταν όλα εντάξει.
Έκανα καρδιογράφημα και βγήκε καλό. Κρίση πανικού ήταν.
Και τότε άρχισα και να σκέφτομαι "Θα πεθάνω".
Και στο φορείο, λέει ένας "Μου δίνετε αυτόγραφο στο καρδιογράφημα;"
Και σκέφτηκα "Αν ταραχτώ τώρα, θα πεθάνω".
Αλλά θα σκεφτόσουν και "Έχω πετύχει πια! Είμαι φίρμα".
Ας επιστρέψουμε στην τελευταία εμφάνιση που έκανες.
Ήταν σ' ένα μεγάλο κλαμπ έξω από τη Νέα Υόρκη.
Νομίζω ένα Σ-Κ, ίσως τρεις εμφανίσεις σερί.
Και το τέλος τραγουδούσα το "King Tut".
Και κατέβαινε μια κιθάρα από ψηλά.
Την έπαιρνα, έπαιζα ένα ακόρντο, και ξανανέβαινε πάλι πάνω.
Που λες, την πρώτη βραδιά, δεν κατέβηκε.
Και κόλλησα. Δεν είχα τι να κάνω.
Το άλλο βράδυ, το ίδιο.
Κι έχω μια αίσθηση "Μήπως πρόσβαλλα το συνδικάτο των τεχνικών;
- Έκανα κάτι…;" - Μάλιστα.
Την τρίτη βραδιά, το ίδιο.
Γενικά είμαι συγκρατημένο άτομο.
Αλλά έφυγα από τη σκηνή,
βγάζω το σακάκι και το πετάω στον τοίχο.
Στη σκηνή δρούσα εννοιακά.
Αν δήλωνα το εννοιακό πλαίσιο και γινόταν κατανοητό, είχα τελειώσει.
Μάλιστα…
Το θέμα δεν ήταν η κιθάρα.
Ήταν ότι είχα φτάσει πια στο τέλος.
Ήταν αδύνατο να συνεχίζω να ζω παίζοντας εκείνη την περσόνα.
Έπρεπε να δεχτώ πόσο τυχερός ήμουν
και να μη μείνω στη μνήμη ως αυτό και μόνο.
Δεν το ανακοίνωσα ότι σταματούσα.
- Ναι. - Απλά σταμάτησα.
Σίγουρα πολλοί δεν κατάλαβαν τι έκανες.
Μόνο μετά που έγραψα εκείνο το βιβλίο.
Εκείνος ο τύπος με το αμαξίδιο, λες να περίμενε να…
Δεν ξέρω.
Και το αυτοκίνητο;
Δεν παίρνουμε ένα από αυτά;
- Θες αυτό; - Ναι, αμέ.
Έχει και τα κλειδιά.
FORD MUSTANG ΤΟΥ 1966 ΜΕ ΚΙΝΗΤΗΡΑ V8 4883 Κ.Ε. ΣΕ ΕΝΤΟΝΟ ΚΟΚΚΙΝΟ
Σ' αρέσει πολύ η τέχνη.
Θεωρείς ότι μοιάζει κάπως ο Πικάσο
με τη Μις Πιτς του Μελ Λάζαρους;
Έχει τα δυο μάτια στην ίδια πλευρά.
- Δεν το 'χα σκεφτεί. - Ποιος επηρέασε ποιον;
Σίγουρα ο Πικάσο επηρεάστηκε από τον Μελ Λάζαρους. Αυτό είναι.
ΟΛΜΠΑΝΙ, ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΝΕΑΣ ΥΟΡΚΗΣ
Δεν έπρεπε να υπάρχουν λάστιχα χωρίς αέρα;
Υπάρχουν, αλλά δε λειτουργούν ακόμα όπως πρέπει.
Αυτό λέω. Αυτό είπα τώρα μόλις.
Εσύ λες ότι υπάρχουν. Έτσι είπες.
- Ναι. - Αλλά δε δουλεύουν.
"Δε βγαίνει άκρη!"
Ωραίο θέαμα! Μια γυναίκα να βγάζει βόλτα το μωρό.
- Ναι. - Μόνο αν είναι δικό της.
Έχει ζώνη μόνο στην κοιλιά. Παράξενο δεν είναι;
- Δε με πολυνοιάζουν αυτά. - Εμένα πολύ.
Επειδή αξίζει η ζωή μου.
Μάλλον. Εγώ ξόφλησα πια.
Θέλω ένα αμαξίδιο και μια προκυμαία.
Ναι, ναι.
Αλήθεια, δεν ήθελες την εισαγωγή που πρότεινα,
δίπλα στον Λίνκολν,
γιατί σου φάνηκε πολύ αυτοαναφορικό σύμβολο.
Δε θέλω να κάνω τέτοια δήλωση για μένα.
Σοβαρά; Δεν είναι και σπουδαίο να 'σαι σύμβολο.
Όλοι εδώ σύμβολα είμαστε. Ακόμη και το στιλό Μπικ.
Ευχαριστώ, τότε.
Αφού το θέτεις έτσι, στάση στον Λίνκολν να κατέβω.
Υποτιτλισμός: Γιάννης Ανδρέου